مرکز موسیقی و سرود صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران

حسن ناهید یكی دیگر از نی نوازان خوب و با ارزشی است كه به سال 1322 در شهر كویری كرمان متولد شد و از سن 10 سالگی به موسیقی علاقه‌مند گردید و با تهیه یك فلوت به نواختن این ساز بادی مراحل اول موسیقی را نزد خود شروع كرد.حسن ناهید، پس از چندی كه صدای نی استاد حسن كسایی را از رادیو شنید به اصفهان نزد ایشان رفت و از محضر وی استفاده‌های بسیار برد سپس به شیراز می‌رود و در این شهر كه مشغول تحصیل نیز می‌شود تا سال پنجم متوسطه بدون نت نزد خود تمرین می‌كند و پس از چندی در اردوی رامسر در مسابقه‌ای كه بین دانش‌آموزان سراسر كشور برگزار شده بود، آقای محمد میرنقیبی، هنرمند شایسته گلها وی را برنده اول مسابقه اعلام می‌دارد و آینده نیز نشان داد كه انتخابی شایسته و بجا از طرف ایشان بوده است. پس از چندی حسن ناهید، به فرهنگ و هنر دعوت می‌شود و در اركستر‌های متعدد این اداره، همكاری خود را آغاز می‌نماید، در همین دوران مدت‌ها جهت تعلیم نت نزد آقای حسین دهلوی به فراگیری می‌پردازد و به عنوان هنر آموز  نی هنرستان عالی موسیقی ملی مشغول تدریس می‌شود. مهدی مفتاح كه برای تشكیل اركستری به نام درویش در رادیو دعوت شد از ایشان هم برای همكاری با این اركستر دعوت می‌نماید، سپس برای شركت در اركستر رودكی كه از ابراهیم منصوری، حبیب‌ا...بدیعی، علی تجویدی، احمد عبادی، ورزنده، اصغر بهاری و فرهاد فخرالدینی تشكیل شده بود دعوت می‌شود و با این اركستر همكاری می‌نماید.در سال 1341 توسط استاد حسین قوامی به برنامه گلها دعوت می‌شود و همكاری خود را در این برنامه آغاز نموده و در فرهنگ و هنر نیز با اركستر استاد فرامرز پایور شركت می‌نماید كه بیست سال این همكاری ادامه می‌یابد و از پایور نیز كسب فیض می‌نماید به طوری كه خودش می‌گوید :تحت تاثیر نوازندگی آقای پایور هستم و به نوازندگی آقای مهندس همایون خرم نیز عشق می‌ورزم.حسن ناهید در اركستری كه با همكاری اسدا... ملك، منوچهر جهانبگلو، فرهنگ شریف، محمودی خوانساری و عده‌ای دیگر برنامه‌ای به نام نوایی از موسیقی ملی ترتیب یافته بود شركت داشت و سولیست بسیاری از این برنامه‌ها بود.حسن ناهید برای شناساندن موسیقی سنتی و اصیل ایران، مسافرت‌هایی همراه با خوانندگان بنامی مانند حسین قوامی، محمد رضا شجریان، محمود محمودی خوانساری و عبدالوهاب شهیدی به كشورهای تركیه، بلغارستان، یوگسلاوی، ایتالیا، فرانسه، بلژیك، هلند، آلمان، اتریش کرده است و در برنامه‌هایی تحت عنوان كنسرت سازهای ملی ایران شركت كرده است. حسن ناهید معتقد است، شرایط گذشته با امروز خیلی فرق کرده است زیرا هنرمندان در گذشته با احساس و علاقه قلبی ساز می‌زدند و جمعیت کمتر بود و هر روز از حضور اساتید برجسته موسیقی بهره مند می‌شدیم، همچنین هنرمندان با یکدیگر در تعامل بودند. وی می‌گوید

متاسفانه همه پیشکسوتان موسیقی از دنیا رفته‌اند و هیچ پیشکسوتی نداریم و اگر داشته باشیم کمتر از انگشتان دست است در نتیجه این افراد به دلیل کهولت سن نمی‌توانند در عرصه موسیقی حضور پررنگی داشته باشند پس در نتیجه از این عرصه کناره گیری کرده اند. این استاد پیشکسوت معتقد است، باید توجه داشته باشیم اساتید موسیقی هیچ وقت کم کاری نمی‌کنند و در حد خودشان دین خود را به موسیقی ادا کرده‌اند و هنرمندان موسیقی دوست دارند همیشه فعالیت کنند و حضور پررنگی در این عرصه داشته باشند اما زمانی‌که سن آنها بالاتر می‌رود ناچار هستند فعالیت خود را محدود کنند زیرا سلامت آنها به خطر می‌افتد.با این نوازنده پیشکسوت نی گفت‌وگویی انجام دادیم که از نظرتان می‌گذرد:

به عنوان سوال اول، وضعیت موسیقی را چطور ارزیابی می‌کنید؟

به طورکلی در زمان ما و در دوره‌ای که من موسیقی و نوازندگی را شروع کردم با مشکلات فراوانی روبه‌رو بودیم.به عنوان مثال فقط حسن کسایی نی می‌نواخت و اصلا در هیچ شهری ساز نی وجود نداشت در نتیجه باید بدون حضور اساتید و به صورت خودجوش موسیقی را فرا می‌گرفتیم اما امروزه شرایط بهتری مهیا شده است تا جوانان بتوانند قدم به عرصه موسیقی بگذارند، همچنین جوانان و هنرجویان به راحتی می‌توانند هر سازی را که دوست دارند به سرعت فراهم کنند اما با این حال مانند گذشته به موسیقی اهمیت نمی‌دهند در حالیکه در زمان ما نوازندگان شبانه روز فعالیت می‌کردند و ساز خود را حتی برای یک دقیقه از خود دور نمی‌کردندو این موضوع سبب شده بود تا مسیر صد ساله را یک شبه طی کنند اما امروزه با اینکه به راحتی می‌توانند پیشرفت کنند اما سالیان سال طول می‌کشد تا هنرجوی موسیقی به درجه استادی برسد و این به ضرر موسیقی و موسیقیدان‌هاست. همچنین من 10سالم بود که با صدای ساز حسن کسایی آشنا شدم و ایشان در اصفهان زندگی می‌کرد و من در شیراز ساکن بودم به همین دلیل نامه‌ای نوشتم و از ایشان خواستم تا من را راهنمایی کند و ایشان هم من را راهنمایی کرد  و یک سال بعد من را به اصفهان دعوت کرد و دو عدد نی به من داد که خوشحالی من را چند برابر کرد زیرا در آن زمان ساز نی وجود نداشت و این برای من بسیار دلنشین بود. همچنین در سال 1339 در رادیو فقط دو نوازنده کمانچه بود که یکی حسین یاقی و دیگری اصغر بهاری بود اما امروزه تعداد نوازندگان بیشتر شده است که این موضوع بیانگر زحمات اساتید این حوزه است در نتیجه باید بیشتر موسیقی را جدی بگیریم. به نظر من نوازندگان امروزی بسیار استعداد دارند ولی توجه نمی‌کنند و دل به کار نمی‌دهند در صورتی‌که اگر پیگیر موسیقی باشند پله‌های ترقی را یکی یکی طی می‌کنند و به درجات بالاتری می‌رسند. همچنین هنرجویان باید به اساتید توجه کنند متاسفانه من دوست داشتم سال‌ها در کنار حسن کسایی باشم اما اجل به ایشان مهلت نداد و زمانی‌که ایشان در بیمارستان بهراد بودند پیش این استاد

گرامی رفتم و به ایشان گفتم که چقدر مدیون‌شان هستم و هرچه که دارم از این استاد گرامی است. پس باید قدر اساتید را بدانیم زیرا مانند حسن کسایی نداریم. به طور کلی موسیقی با حضور اساتید برجسته و جوانان علاقه مند به این حوزه می‌تواند پیشرفت کند زیرا من چند سال پیش دبیر جشنواره‌ای بودم که در این جشنواره یک دختربچه هشت ساله به زیبایی نی می‌نواخت و این موضوع نشان‌دهنده این است که موسیقی با حضور این نوازندگان درخشان می‌شود زیرا این دختر بچه با اعتماد به نفس بالایی که داشت نشان داد می‌توانیم به نسل جدید امیدوار باشیم. همچنین در سال‌های گذشته نی ساز مردانه بود ولی در چند سال اخیر شاهد این بودیم که زنان و کودکان هم می‌توانند نوازندگان برجسته این ساز باشند و این موضوع نور امید را در دل همه روشن کرده است و باید بیشتر به بانوان هنرمند توجه کنیم و از آنها حمایت و پشتیبانی کنیم. ادامه دارد ...