تقویم تاریخ
تولد اردشیر كامكار ( - 1341) نوازنده كمانچه
عضـویت در خبـرنامه
نـام :
رایانامه :
نظـر سنجـی
شما مخاطب کدام بخش موسیقایی سایت هستید



آمـار بـازدید کننـدگان
بازدیدهای امروز : 47
بازدیدهای دیروز : 41
کل بـازدیـدها: 1742719
پژمان پارسایی

کمانچه

کمانچه سازی ایرانی است و از دسته سازهای آرشه ای است.شکل ظاهری: این ساز علاوه بر شکم، دسته و سر، در انتهای تحتانی ساز پایه ای نیز دارد که روی زمین یا زانوی نوازنده قرار می گیرد. شکم ساز کروی و مجوف است که مقطع نسبتا کوچکی ازآن در جلو به دهانه ای اختصاص یافته و روی دهانه پوست کشیده شده و بر روی پوست، خرکی تقریبا شبیه به خرک تار و نه کاملا عمود بر سیم ها قرار گرفته است. دسته ی ساز در واقع لوله ای تو پر و به طور نا محسوس به شکل مخروط وارونه خراطی شده است. انتهای بالایی این لوله مجوف شده و در طرف جلو شکاف دارد که نقش جعبه ی گوشیها را می یابد، دسته فاقد "دستان" است. سر ساز متشکل است از جعبه ی گوشیها که در دو طرف آن هر یک دو گوشی کار گذارده شده و یک "قبه" که در بالای جعبه قرار گرفته است. سر در واقع ادامه ی خراطی شده دسته است. طول ساز از ته پایه تا سر قبه حدود 80 سانتیمتر است. کمانچه ی امروزی دارای چهار سیم است و کوک (یا فاصله ی سیم ها به یکدیگر) در دستگاههای مختلف موسیقی ایران متفاوت می کند. معمولترین کوک اینست که سیم های اول و دوم نسبت به هم فاصله ی "چهارم" (یا"پنجم") داشته، سیم سوم یک اکتاو و بم تر از سیم اول و سیم چهارم یک اکتاو بم تر از سیم دوم باشد. طرز نواختن: نوازنده ی ساز در حالت نشسته پایه ی کمانچه را روی زمین یا روی زانو قرار می دهد در صورتیکه پایه ساز نوک تیز باشد آنرا روی زمین می گذارند. ساز در موقع اجرا کمی حول محور خود می چرخد و همین عمل تماس آرشه را با سیم ها آسانتر می سازد. نوازنده ساز را به طور قائم به دست چپ می گیرد و انگشتان همان دست را روی سیمها در طول دسته می لغزاند و آرشه را به دست راست گرفته به سیمها تماس می دهد. این ساز نقش تکنواز و همنواز، هردو را به خوبی می تواند اجرا کند. آرشه: موی آن محکم و کشیده نیست و نوازنده انگشتان دست راست خود را زیر موها انداخته و آنرا می کشد تا عمل آرشه کشی میسر گردد. برای آشنایی بیشتر با این ساز به قطعه ی تکنوازی این ساز گوش فرا دهید.