سازشناسی
تقویم تاریخ
تولد اردشیر كامكار ( - 1341) نوازنده كمانچه
عضـویت در خبـرنامه
نـام :
رایانامه :
نظـر سنجـی
شما مخاطب کدام بخش موسیقایی سایت هستید



آمـار بـازدید کننـدگان
بازدیدهای امروز : 84
بازدیدهای دیروز : 41
کل بـازدیـدها: 1742756
پژمان پارسایی

نی

نی سازی ایرانی است و از دسته سازهای بادی است.این ساز متشکل از یک لوله ی استوانه ای از جنس "نی" ، که سراسر طول آن از هفت "بند" و شش "گره" تشکیل شده است (به این دلیل این ساز را "نی هفت بند" نیز می گویند) . "نی" به قطرهای متفاوت (از 1.5 تا 3 سانتیمتر) و طولهایی مختلف (حدود 30 تا 70 سانتیمتر) ساخته شده که در تمام آنها، روی لوله کمی در قسمت پایین 5 سوراخ در طرف جلو و یک سوراخ در قسمت عقب قرار گرفته و در یک یا دو انتهای "نی" روکشی برنجی با طولی کوتاه لوله ی نی را پوشانده است و لبه ی لوله ی در قسمت دهانی آنقدر تیز است که می تواند لای دندانها قرار گیرد. نی از انواع سازهای بی زبانه است. هوا توسط نفس نوازنده از انتهای بالایی به درون فرستاده شده و قسمت اعظم آن از نزدیکترین سوراخ باز خارج می شود. بنابراین باز و بسته شدن سوراخ ها توسط انگشتان هر دو دست نوازنده، طول موج ارتعاش را زیاد و کم کرده و در نتیجه صوت، زیر و بم می شود. ساز نی را نمی توان "کوک" کرد، یعنی کوک آنرا چنانچه در سازهای زهی با پیچاندن گوشیها میسر است، تغییر داد. بدین علت نمی توان آنرا با ساز دیگر منطبق کرد و از اینرو معولا در نقش تکنواز ظاهر می شود. گاه - اگرچه به ندرت ـ که بخواهند از صوت نی در همنوازی ارکستر استفاده کنند، ناگزیر نوازنده ساز تعدادی نی را با کوک ها (میدان صدا) ی مختلف فراهم کرده و در دسترس خود می گذارد تا در طی همنوازی یا همراهی صدای خواننده به تناسب به موقع از یک از نی ها استفاده کند. وسعت صدای نی حدود دو اکتاو و نیم است، ولی میدان صدا (یا کوک) در سازهای مختلف تفاوت می کند. نی از دسته سازهای محلی است و تقریبا در تمام نقاط ایران معمول است. نوازندگان محلی با ابتکاری سنتی، تا اندازه ای از قطع شدن صدای ساز، هنگام تازه کردن نفس جلوگیری می کنند. توضیح آنکه در حین نواختن هوا را از بینی به ریه و نیز به "لپ ها" داخل کرده، ذخیره می کنند و این هوا را به تدریج به درون لوله می فرستند. برای آشنایی بیشتر با این ساز به قطعه ی تکنوازی این ساز گوش فرا دهید.